[hadith]و من کتاب له (علیه السلام) إلی معاویة أیضاً:
أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ الدُّنْیَا مَشْغَلَةٌ عَنْ غَیْرِهَا وَ لَمْ یُصِبْ صَاحِبُهَا مِنْهَا شَیْئاً إِلَّا فَتَحَتْ لَهُ حِرْصاً عَلَیْهَا وَ لَهَجاً بهَا، وَ لَنْ یَسْتَغْنِیَ صَاحِبُهَا بمَا نَالَ فِیهَا عَمَّا لَمْ یَبْلُغْهُ مِنْهَا، وَ مِنْ وَرَاءِ ذَلِکَ فِرَاقُ مَا جَمَعَ وَ نَقْضُ مَا أَبْرَمَ؛ وَ لَوِ اعْتَبَرْتَ بمَا مَضَی، حَفِظْتَ مَا بَقِیَ؛ وَ السَّلَامُ.[/hadith]
از جمله نامه های آن حضرت به دیگران:
«أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ الدُّنْیَا مَشْغَلَةٌ عَنْ غَیْرِهَا...»،
نامه را با توجه به عیبها و کاستیهای دنیا آغاز کرده تا میل و رغبت به دنیا را کم کند و چند مورد از معایب دنیا را یادآور شده است:
اول: دنیا باعث سرگرمی و اعراض از غیر دنیا یعنی آخرت است و این مطلب از آنچه گذشت روشن و آشکار است.
دوم: دنیادار به چیزی از دنیا نمی رسد مگر این که برای حرص و آز دنیا و فریفتگی آماده تر می گردد. و به همین مطلب اشاره فرموده است در حدیث: «اگر فرزند آدم صاحب دو بیابان پر از طلا باشد در پی فراهم سومی خواهد بود و درون آدمیزاد را چیزی پر نکند مگر خاک».
سوم: دنیادار بدآنچه به دست آورده، از آنچه به دست نیاورده است بی نیاز نمی شود و این خود از لوازم نقص دنیاست، دیگر این که رسیدن به مقداری از دنیا اگر باعث بی نیازی نشود، پس دنیا طلب هرگز روی بی نیازی را نخواهد دید و بعد امام (ع) به دنبال آن چند مطلب را برای دوری و نفرت از دنیا بیان می فرماید:
1- به دنبال تحصیل مال دنیا، جدایی از مالی که جمع آوری شده، خواهد رسید.
2- آنچه پابرجا و استوار کرده اند درهم خواهد شکست.
آن گاه امام (ع) بر ضرورت عبرت گیری از گذشته عمر، یا از دگرگونیهای دنیا و روزگاران گذشته برای بهره گیری از باقیمانده عمر، هشدار داده است که می تواند آن را هدر دهد و یا با تلاش و کوشش، سعادت اخروی را بدان وسیله تحصیل کند. توفیق از خداست.
