[hadith]و من خطبة له (علیه السلام): مبعث الرُسُل:
بَعَثَ اللَّهُ رُسُلَهُ بمَا خَصَّهُمْ بهِ مِنْ وَحْیِهِ، وَ جَعَلَهُمْ حُجَّةً لَهُ عَلَی خَلْقِهِ، لِئَلَّا تَجِبَ الْحُجَّةُ لَهُمْ بتَرْکِ الْإِعْذَارِ إِلَیْهِمْ، فَدَعَاهُمْ بلِسَانِ الصِّدْقِ إِلَی سَبیلِ الْحَقِّ. أَلَا إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی قَدْ کَشَفَ الْخَلْقَ کَشْفَةً، لَا أَنَّهُ جَهِلَ مَا أَخْفَوْهُ مِنْ مَصُونِ أَسْرَارِهِمْ وَ مَکْنُونِ ضَمَائِرِهِمْ، وَ لَکِنْ لِیَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا، فَیَکُونَ الثَّوَابُ جَزَاءً وَ الْعِقَابُ بَوَاءً.[/hadith]
این خطبه داوری است میان او و برخی از اصحاب که در باره برتری آن حضرت نزاع می کردند.
فرموده است: «بعث رسله... سبیل الحقّ»:
این سخن بر اساس گفتار خداوند متعال است که فرموده است: «رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذرِینَ لِئَلَّا یَکُونَ لِلنَّاس عَلَی اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ» منظور از لسان صدق زبان دین است که در پرتو فروغ رسالت گویا، و به نور حقّ مشتعل و فروزان است، مراد از «سبیل الحقّ» راهی است که انسان را به خدا می رساند، راهی که پیامبران و اولیاء او برای راهنمایی به آن یکزبانند. این که سخنان خود را با این مطلب که مشتمل بر ذکر فضیلت پیامبران است آغاز کرده برای این است که مقام برتر پیامبر اکرم (ص) را اثبات فرماید.
فرموده است: «ألا إنّ اللّه... بواء»:
این سخنان به منزله تهدید کسانی است که در باره برتری حسب و مرتبه فضیلت او داوری و نزاع می کنند، و آنان را بیم می دهد که خداوند اسرارشان را می داند و به آنچه در دل دارند آگاه است، و غرض از تکالیفی که بر عهده مردم گذارده جز این نیست که آنها را بیازماید تا عمل کدام یک نیکوتر باشد. معنای آزمایش خالق را از خلق پیش از این مکرّر شرح داده ایم. مراد از کشفة نیز امتحان و آزمایش است.
