[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): قِیمَةُ کُلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسنُهُ.
[قال الرضی رحمه الله تعالی و هی الکلمة التی لا تصاب لها قیمة و لا توزن بها حکمة و لا تقرن إلیها کلمة].[/hadith]
امام (ع) فرمود: «قِیمَةُ کُلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسنُهُ»:
هدف از این سخن، تشویق در حد اعلای آن به کسب کمالات نفسانی و فراگیری صنعتها و نظایر آنهاست.
ارزش شخص، مقام وی در نظر ارباب خرد، و جایگاه او در دل آنان و شایسته بودن به تعظیم و بزرگداشت و یا تحقیر و ناقص شمردن اوست. بدیهی است که تمام اینها در گرو چیزی است که خوب می شمارد و کمالات نامبرده ای است که به دست آورده. بنا بر این پرارزشترین و والاترین افراد در نزد مردم با کمالترین آنان، و فرومایه ترین آنها کسانی هستند که پست ترین حرفه و شغل را دارند، و تمام اینها بر حسب ارزشی است که عقل مردم برای کمالات و لوازم کمالات قائلند.
