[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا تَسْتَحِ مِنْ إِعْطَاءِ الْقَلِیلِ، فَإِنَّ الْحِرْمَانَ أَقَلُّ مِنْهُ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لَا تَسْتَحِ مِنْ إِعْطَاءِ الْقَلِیلِ- فَإِنَّ الْحِرْمَانَ أَقَلُّ مِنْهُ»:
مقصود امام (ع) از «اندکتر بودن» کم اعتبار و کم ارزش بودن آن است. توضیح آن که ناامید کردن، نبخشیدن چیزی است که شایسته بخشش باشد، و این مطلب، قابل شمارش و از مقوله کمیّت نیست تا قابل کم و زیاد باشد.
امام (ع) از شرم داشتن نسبت به بخشش اندک به وسیله قیاس مضمری برحذر داشته است که صغرای آن جمله: «فانّ الحرمان اقلّ منه»، و کبرای مقدّر آن نیز چنین است: و هر چه که ناامید ساختن بی ارزش تر از آن باشد، شایسته است که از آن شرم نکنند بلکه باید از نومید کردن شرم داشت که از آن بی ارزشتر است.
