[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): أَشَدُّ الذُّنُوب، مَا اسْتَخَفَّ بهَا صَاحِبُهُ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص291
و قال علیه السّلام: اشدّ الذنوب ما استخف بها صاحبها. «و آن حضرت فرمود: سخت ترین گناهان، گناهی بود که گنهکار آن را سبک شمارد.»
بزرگی مصیبت معصیت به میزان برخورداری گنهکار از نعمت کسی است که نسبت به او گناه می ورزد و به همین سبب سیلی زدن فرزند به چهره پدر در بزرگی گناه قابل مقایسه با سیلی زدن به چهره دیگری نیست. و چون باری تعالی بزرگترین نعمت دهندگان است بلکه هیچ نعمتی نیست مگر اینکه در حقیقت از نعمتهای خداوندی است و همه نعمتها منسوب به اوست، بنابراین مخالفت با خداوند و انجام دادن معصیت به راستی بزرگ است و برای هیچ کس سزاوار نیست که در کاری هر چند در گمان او کوچک باشد معصیت کند، وانگهی آن را اندک و بی ارزش بداند و این موضوع را آشکار کند و به آن گناه اعتنا نکند که در این صورت علاوه بر گناه مرتکب گناهی دیگر هم شده است که همان بی اعتنایی به اهمیت آن است، و حال آنکه اگر امعان نظر کند می داند که آن کاری بزرگ است چندان که اگر خردمند باشد باید بر آن به جای اشک خون گریه کند. به همین سبب است که امیر المؤمنین علیه السّلام فرموده است: «سخت ترین گناهان، گناهی بود که گنهکار آن را سبک شمارد.»
