[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): یَهْلِکُ فِیَّ رَجُلَانِ؛ مُحِبٌّ مُفْرِطٌ، وَ بَاهِتٌ مُفْتَرٍ.
قال الرضی و هذا مثل قوله (علیه السلام): هَلَکَ فِیَّ رَجُلَانِ؛ مُحِبٌّ غَالٍ، وَ مُبْغِضٌ قَالٍ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «یَهْلِکُ فِیَّ رَجُلَانِ مُحِبٌّ مُفْرِطٌ وَ بَاهِتٌ مُفْتَرٍ»:
دو دسته در باره من هلاک می شوند: دوستی که تند روی می کند، و بهتان زننده ای که دروغ می بندد.
سید رضی می گوید: این سخن مانند عبارت سابق آن بزرگوار: «هلک فی رجلان محبّ غال و مبغض قال» می باشد.
دوست تندرو، مانند غلاة که زیاده از حد امام را ستوده و در طرف افراط بودند، و کسی که بهتان می زند و دروغ می بندد و او را کافر و خطاکار می شمارد، همچون خوارج که در طرف تفریطند. و این هر دو عمل دو صفت ناپسند و بیرون از فضیلت عدالتند. و قبلا معلوم شد که رذایل، پرتگاههای هلاکت اخروی هستند. و نظیر این سخن در پیش گذشت.
