[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): أَلَا حُرٌّ یَدَعُ هَذهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا؟ إِنَّهُ لَیْسَ لِأَنْفُسکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلَا تَبیعُوهَا إِلَّا بهَا.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «أَلَا حُرٌّ یَدَعُ هَذهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا- إِنَّهُ لَیْسَ لِأَنْفُسکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبیعُوهَا إِلَّا بهَا»:
آیا از آزادگی نیست که این ته مانده غذای دهان را به اهلش واگذارید برای جانهای شما بهایی جز بهشت نمی باشد پس آنها را جز به این بها نفروشید.
این کلمه [لماظه] به اعتبار کم ارزشی و ناچیزی دنیا، استعاره از دنیاست. امام (ع) به ترک دنیا دعوت کرده و سپس به وسیله قیاس مضمری از آن جدا ساخته است که صغرای قیاس، عبارت: «فانّه...» است، و این سخن نظیر قول خدای تعالی است: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَری مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ». و کبرای مقدر آن نیز چنین است: و هر چه این طور باشد بهای جان شما جز آن چیزی نیست بنا بر این جان خود را به چیزی جز آن نفروشید.
