[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ أَعْظَمَ الْحَسَرَاتِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ، حَسْرَةُ رَجُلٍ کَسَبَ مَالًا فِی غَیْرِ طَاعَةِ اللَّهِ، فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأَنْفَقَهُ فِی طَاعَةِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ فَدَخَلَ بهِ الْجَنَّةَ، وَ دَخَلَ الْأَوَّلُ بهِ النَّارَ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص219
و قال علیه السّلام: انّ اعظم الحسرات یوم القیامة حسرة رجل کسب مالا فی غیر طاعة الله فورّثه رجلا فانفقه فی طاعة الله سبحانه فدخل به الجنّة، و دخل الاوّل به النار. «و فرمود: همانا بزرگترین اندوه ها به روز قیامت اندوه مردی است که مالی را در غیر طاعت خدا به دست آورده باشد و آن را برای مردی به میراث گذارد که او آن را در راه فرمانبرداری خداوند سبحان هزینه کرده باشد در نتیجه به بهشت درآید و اولی به سبب آن مال به آتش درافتد.»
به عمر بن عبد العزیز بن مروان، نیکبخت پسر بدبخت می گفتند و این بدان سبب بود که عبد العزیز در مصر و شام و عراق و مدینه اموال فراوانی را به زور حکومت برادرش عبد الملک و امارت خودش از راه نافرمانی نسبت به خداوند به دست آورد و سپس برای پسرش عمر باقی گذاشت و او آن اموال را در فرمانبرداری از خداوند متعال و راههای خیر و تقرب به خداوند هزینه می کرد تا آنکه خلافت بدو رسید و چون خلیفه شد اسناد و قباله های آن املاک را که عبد الملک به عبد العزیز داده بود بیرون آورد و در حضور مردم آنها را درید و گفت: این اموال بدون رعایت اصل شرع فراهم شده است و من آنها را به بیت المال برگرداندم.
