[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا یَنْبَغِی لِلْعَبْد أَنْ یَثِقَ بخَصْلَتَیْنِ: الْعَافِیَةِ وَ الْغِنَی؛ بَیْنَا تَرَاهُ مُعَافًی إِذْ سَقِمَ، وَ بَیْنَا تَرَاهُ غَنِیّاً إِذ افْتَقَرَ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص217
و قال علیه السّلام: لا ینبغی للعبد ان یثق بخصلتین: العافیة و الغنی، بینا تراه معافی إذ سقم و بینا تراه غنیا إذ افتقر. «و فرمود: بنده را نشاید که به دو خصلت اعتماد کند، سلامتی و توانگری، در حالی که او را سلامت می بینی، ناگاه رنجور می شود و در حالی که او را توانگر می بینی، ناگاه درویش می شود.»
پیش از این در این باره سخن گفته شد. شاعری سروده است: در همان حال که آدمی میان زندگان آرزومند است، ناگهان در گور قرار می گیرد و بادهای گرم بر او می وزد.
دیگری گفته است: «شب آرام تو را نفریبد که مرگها - پیشامدها- سحرگاه می رسد.»
عبید الله بن طاهر سروده است: «چون روزگار چیزی به تو عاریت دهد ناچار آنچه را به عاریت داده است می گیرد.»
