[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا یَنْبَغِی لِلْعَبْد أَنْ یَثِقَ بخَصْلَتَیْنِ: الْعَافِیَةِ وَ الْغِنَی؛ بَیْنَا تَرَاهُ مُعَافًی إِذْ سَقِمَ، وَ بَیْنَا تَرَاهُ غَنِیّاً إِذ افْتَقَرَ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 504
الخامسة بعد أربعمائة من حکمه علیه السّلام:
(405) و قال علیه السّلام: لا ینبغی للعبد أن یثق بخصلتین: العافیة و الغنی، بینا تراه معافا إذ سقم، و بینا تراه غنیّا إذ افتقر. (85785- 85763)
الترجمة:
فرمود: شایسته نیست بنده خدا بدو چیز اعتماد کند، و آن دو: تندرستی و توانگریست، در میان این که او را تندرست بینی بناگاه بیمار شود، و در این میان که توانگرش بینی ناگاه مستمند گردد.
