[hadith][قال و قد رُوی عنه (علیه السلام) هذا المعنی بلفظ آخر و هو قوله]:
قَلْبُ الْأَحْمَقِ فِی فِیهِ، وَ لِسَانُ الْعَاقِلِ فِی قَلْبهِ.
[و معناهما واحد].[/hadith]
سید رضی می گوید: و این مقصود به عبارت دیگری نیز از آن حضرت نقل شده است: «دل بی خرد در دهان او، و زبان خردمند در دل اوست.» و معنی این دو سخن یکی است.
و بنا به این روایت مقصود آن است که آنچه مورد نظر نادان است در داخل دهان اوست یعنی بی اندیشه بر زبان می آورد، و امّا سخن خردمند ریشه در عقل دارد و جز بر اساس اندیشه درست، بر زبان نمی راند. کلمه «قلب» در مورد اوّل به مجاز شامل تصوراتی است که در قالب الفاظ ظاهر می شود و کلمه لسان به مجاز در مورد الفاظ ذهنی به کار رفته است.
