[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَا خَیْرٌ بخَیْرٍ بَعْدَهُ النَّارُ، وَ مَا شَرٌّ بشَرٍّ بَعْدَهُ الْجَنَّةُ؛ وَ کُلُّ نَعِیمٍ دُونَ الْجَنَّةِ فَهُوَ مَحْقُورٌ، وَ کُلُّ بَلَاءٍ دُونَ النَّارِ عَافِیَة.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «مَا خَیْرٌ بخَیْرٍ بَعْدَهُ النَّارُ- وَ مَا شَرٌّ بشَرٍّ بَعْدَهُ الْجَنَّةُ- وَ کُلُّ نَعِیمٍ دُونَ الْجَنَّةِ فَهُوَ مَحْقُورٌ- وَ کُلُّ بَلَاءٍ دُونَ النَّارِ عَافِیَةٌ»:
امام (ع) از آنچه که انسان را به طرف آتش می برد، شایستگی نام خیر را نفی کرده است، اگر چه در دنیا آن را خیر و لذّت بنامند، به خاطر تحقیر و بر حذر داشتن از آن، چون لازمه نهایی آن آتش و همان نتیجه ای است که از شرّ عاید می شود. و همچنین از آن طاعات دشواری که انسان را به سمت بهشت می کشاند، نام شر را نفی کرده است، هر چند که در دنیا آنها را شرّ و گرفتاری بنامند، به خاطر تشویق به نتیجه نهایی این اعمال، یعنی ورود به بهشت. و تقدیر عبارت این است «ما خیر بعده النّار بخیر، و ما شرّ بعده الجّنة بشرّ».
و عبارت «و کلّ نعیم دون الجنّة محقور» یعنی هر نعمت، در حد کمتر از بهشت ناچیز است، تفسیر مطلب اوّل است. و جمله و هر گرفتاری غیر از آتش دوزخ سلامتی است، تفسیر مطلب دوم است و مقصود عافیت و سلامتی نسبی است.
