[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ، بَلْ لَا تَقُلْ کُلَّ مَا تَعْلَمُ؛ فَإِنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَی جَوَارِحِکَ کُلِّهَا فَرَائِضَ یَحْتَجُّ بهَا عَلَیْکَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ بَلْ لَا تَقُلْ کُلَّ مَا تَعْلَمُ- فَإِنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَی جَوَارِحِکَ کُلِّهَا- فَرَائِضَ یَحْتَجُّ بهَا عَلَیْکَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ»:
امام (ع) از گفتن چیزی که انسان نمی داند نهی فرموده است، برای این که آن دروغ است و یا احتمال دروغ در آن می رود، و چون چنین سخنی از روی نادانی است پس دوری کردن از آن واجب است، و امّا این که از گفتن تمام دانستنیها نهی فرموده است برای اینست که ممکن است برای خود گوینده و یا برای دیگران زیانی داشته باشد، مثل فاش کردن رازی که باعث اذیّت وی و یا اذیّت کسی شود که راز را به او گفته است، و از این کار با عبارت: «فانّ اللّه...» که صغرای قیاس مضمری است، بر حذر داشته است.
اموری که خداوند بر هر عضوی از اعضای بدن واجب گردانیده عبارت است، -به طور مثال- برای زبان گفتن هر چیزی را به جای خود، و همچنین برای چشم، نگریستن بجا و امثال اینها برای دیگر جوارح. و کبرای مقدّر چنین است: و هر چه را که خداوند بر اعضای انسان واجب گردانیده واجباتی است که روز قیامت بدان وسیله برای ترک و یا عمل به آنها با وی احتجاج می کند، پس لازم است که آدمی آنها را رعایت کند.
