[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): رُبَّ مُسْتَقْبلٍ یَوْماً لَیْسَ بمُسْتَدْبرِهِ، وَ مَغْبُوطٍ فِی أَوَّلِ لَیْلِهِ قَامَتْ بَوَاکِیهِ فِی آخِرِهِ.[/hadith]
الخامسة و الستون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(365) و قال علیه السّلام: ربّ مستقبل یوما لیس بمستدبره، و مغبوط فی أوّل لیله قامت بواکیه فی آخره. (84551- 84535)
اللغة:
(بواکی): جمع باکیة و هی امرأة تنوح علی المیّت عادة کزوجته أو امّه أو اخته أو بنته.
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 471
المعنی:
نبّه علیه السّلام علی أنّه لا ینبغی الاغترار بالصّحة و الشباب و الغفلة عن الاخرة و تحصیل الزاد للمعاد، فانّه کثیرا ما لا یسمی الرائح، و لا یصبح البائت.
الترجمة:
چه بسیار کسی که روزی را دید و آنرا بسر نرسانید، و چه بسیار کسی که سر شب رشک بر او بردند و آخر شب بر مرگش گریستند.
