[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا تَأْمَنَنَّ عَلَی خَیْرِ هَذهِ الْأُمَّةِ عَذَابَ اللَّهِ، لِقَوْلِهِ تَعَالَی "فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسرُونَ"؛ وَ لَا تَیْأَسَنَّ لِشَرِّ هَذهِ الْأُمَّةِ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ، لِقَوْلِهِ تَعَالَی "إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ".[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لَا تَأْمَنَنَّ عَلَی خَیْرِ هَذهِ الْأُمَّةِ عَذَابَ اللَّهِ- لِقَوْلِهِ تَعَالَی فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسرُونَ- وَ لَا تَیْأَسَنَّ لِشَرِّ هَذهِ الْأُمَّةِ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ لِقَوْلِهِ تَعَالَی إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ»:
امام (ع) شنونده را با استدلال به عمومیّت این دو آیه به این دو خصلت موعظه و ادب کرده است، کلمه «مکر» استعاره برای مهلت دادن خدا و پس از آن گرفتن و عذاب کردن خدا در صورت مکر و فریب است و مقصود واضح است.
