[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِذَا کَانَتْ لَکَ إِلَی اللَّهِ سُبْحَانَهُ حَاجَةٌ، فَابْدَأْ بمَسْأَلَةِ الصَّلَاةِ عَلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه وآله)، ثُمَّ سَلْ حَاجَتَکَ، فَإِنَّ اللَّهَ أَکْرَمُ مِنْ أَنْ یُسْأَلَ حَاجَتَیْنِ، فَیَقْضِیَ إِحْدَاهُمَا وَ یَمْنَعَ الْأُخْرَی.[/hadith]
السابعة و الاربعون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(347) و قال علیه السّلام: إذا کانت لک إلی اللَّه سبحانه حاجة فابدأ بمسألة الصّلاة علی رسوله، صلّی اللَّه علیه و آله، ثمّ سل حاجتک فإنّ اللَّه أکرم من أن یسأل حاجتین فیقضی إحداهما و یمنع الأخری. (83601- 83571)
المعنی:
أمر علیه السّلام بالدّعاء للرّسول صلّی اللَّه علیه و آله قبل الدّعاء لنفسه باعتبار أنّ إجابة الدّعاء الأوّل ضامن لاجابة الدّعاء الثانی، لأنّ الکریم لا یتبعّض الصّفقة.
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 444
و قد استبعد الشارح المعتزلی ذلک فقال: هذا الکلام علی حسب الظاهر الّذی یتعارفه الناس، بینهم، و هو علیه السّلام یسلک هذا المسلک کثیرا و یخاطب الناس علی قدر عقولهم، و أنکر فی آخر کلامه أن یکون لصلاة النّاس أثر فی إکرام النبیّ صلّی اللَّه علیه و آله و حمله علی صرف التعبّد، و فی کلامه هذا موارد للنظر نشیر إلی بعضها:
1- حمله أمر أمیر المؤمنین علیه السّلام علی متابعته للنّاس، و فیه من البعد و الاهانة بمقامه علیه السّلام ما لا یخفی.
2- إنکار تأثیر دعاء المسلمین فی مزید إکرام النبیّ صلّی اللَّه علیه و آله، مع أنّه بنفسه إکرام له عند اللَّه و عند الناس.
الترجمة:
فرمود: چون تو را بدرگاه حق سبحانه حاجتی است دعا را با صلوات بر پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله آغاز کن و سپس حاجتت را بخواه تا بر آورده شود، زیرا خداوند کریمتر از آنست که دو حاجت از او خواسته شود و یکی را برآورد و دیگری را دریغ دارد.
چون که خواهی از خدایت حاجتی بر پیمبر خواه از وی رحمتی
و آن گه آن حاجت ز درگاهش بخواه تا برآید حاجتت بی اشتباه
چون خدا را می نشاید از کرم ردّ یک حاجت چه جفت آید بهم «1»
(1) سقطت من هنا حکمة و هی: و قال علیه السلام: من ضن بعرضه فلیدع المراء- المصحح.
