[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِذَا کَانَتْ لَکَ إِلَی اللَّهِ سُبْحَانَهُ حَاجَةٌ، فَابْدَأْ بمَسْأَلَةِ الصَّلَاةِ عَلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه وآله)، ثُمَّ سَلْ حَاجَتَکَ، فَإِنَّ اللَّهَ أَکْرَمُ مِنْ أَنْ یُسْأَلَ حَاجَتَیْنِ، فَیَقْضِیَ إِحْدَاهُمَا وَ یَمْنَعَ الْأُخْرَی.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «إِذَا کَانَتْ لَکَ إِلَی اللَّهِ سُبْحَانَهُ حَاجَةٌ- فَابْدَأْ بمَسْأَلَةِ الصَّلَاةِ عَلَی رَسُولِهِ ص- ثُمَّ سَلْ حَاجَتَکَ- فَإِنَّ اللَّهَ أَکْرَمُ مِنْ أَنْ یُسْأَلَ حَاجَتَیْنِ- فَیَقْضِیَ إِحْدَاهُمَا وَ یَمْنَعَ الْأُخْرَی»:
امام (ع) دستور فرموده است، که درخواست درود بر پیامبر (ص) را بر درخواست حاجت مقدم، بدارند، تا آمادگی برای آن پیدا شود، و با عبارت: «فانّ اللّه سبحانه...» بر این مطلب ترغیب فرموده است، یعنی: این که درخواست اوّل به اتّفاق اقوال از طرف خدا بر آورده است، پس سزاوار کرم اوست که دومین درخواست را نیز برآورد، و این جمله مقدمه صغرا برای قیاس مضمری است که کبرای مقدّرش چنین است: و هر کس کریمتر از اینها باشد پس سزاوار است که از او دو درخواست شود تا او هر دو را برآورد.
