[hadith]وَ هَنَّأَ بحَضْرَتِهِ رَجُلٌ رَجُلًا بغُلَامٍ وُلِدَ لَهُ، فَقَالَ لَهُ لِیَهْنِئْکَ الْفَارِسُ. فَقَالَ (علیه السلام):
لَا تَقُلْ ذَلِکَ، وَ لَکِنْ قُلْ شَکَرْتَ الْوَاهِبَ، وَ بُورِکَ لَکَ فِی الْمَوْهُوب، وَ بَلَغَ أَشُدَّهُ، وَ رُزقْتَ برَّهُ.[/hadith]
در حضور امام (ع) مردی به مرد دیگری که خداوند به او پسری داده بود به عنوان تبریک گفت: فرزند رزمنده گوارایت باد امام (ع) فرمود: «لَا تَقُلْ ذَلِکَ- وَ لَکِنْ قُلْ شَکَرْتَ الْوَاهِبَ- وَ بُورِکَ لَکَ فِی الْمَوْهُوب- وَ بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ رُزقْتَ برَّهُ»:
این سخن ارشادی از طرف آن بزرگوار، برای تبریک گویی به وجود فرزند است، و در آن چهار فایده است:
1- یادآوری پدر به سپاسگزاری خدا و توجّه به او.
2- درخواست نزول برکت از جانب خدا، از طریق درخواست و دعا در باره مرحمتی که به او شده است.
3- دعاء برای بقای فرزندی که خداوند داده و برای رسیدن به رشد، یعنی کمال توانایی برای استفاده وی.
4- دعا برای بهره مندی و سود بردن از او، یعنی خداوند به او نیکی و فایده را روزی کند.
