[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الثَّنَاءُ بأَکْثَرَ مِنَ الِاسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ، وَ التَّقْصِیرُ عَنِ الِاسْتِحْقَاقِ عِیٌّ أَوْ حَسَد.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 431
الثالثة و الثلاثون بعد ثلاثمائة من حکمه علیه السّلام:
(333) و قال علیه السّلام: الثّناء بأکثر من الاستحقاق ملق و التّقصیر عن الاستحقاق عیّ أو حسد. (83166- 83152)
اللغة:
(ملق) له و مالقه: تودّد إلیه و تذلّل له و أبدی له بلسانه من الاکرام و الودّ ما لیس له فی قلبه، (عیّ) بأمره: عجز عنه و لم یهتد لوجه مراده -المنجد-.
المعنی:
الافراط فی الثناء هو المدح بما لیس فی الممدوح، و یکثر فی الشّعر و قد ذمّه علیه السّلام بأنه ملق، و الکفّ عن المدح بما فی الممدوح من الخصال الحمیدة عجز عن أداء حقّه أو حسد علی فضله.
الترجمة:
فرمود: ستایش بیشتر از آنچه سزاوار است تملّق است، و کوتاهی از آنچه سزاوار است درماندگی و یا حسد است.
ستایش چه بگذشت از حدّ خود تملّق بود بهر هر کس که شد
و گر کمتر آید از آنچه سزد ز عجز است یا آنکه باشد حسد
