[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا یَصْدُقُ إِیمَانُ عَبْدٍ، حَتَّی یَکُونَ بمَا فِی یَد اللَّهِ، أَوْثَقَ مِنْهُ بمَا فِی یَده.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 398
التاسعة و التسعون بعد المائتین من حکمه علیه السّلام:
(299) و قال علیه السّلام: لا یصدق إیمان عبد حتّی یکون بما فی ید اللَّه سبحانه أوثق منه بما فی یده. (82323- 82306)
المعنی:
الایمان هو الاعتقاد الجازم باللّه بماله من صفات الکمال، و بما وعد به عباده علی کلّ حال، و من أوثق وعوده ضمانته لرزق عباده و تعهّده باعطاء عوض ما أنفق فی سبیله، و قد قبله قرضا فی آیات من کتابه بأضعاف مضاعفة فضنّ العبد بالانفاق خصوصا الواجب منه و إمساکه بما فی یده قلّة توکّل و اعتماد علی ما فی ید اللَّه، و کونه أوثق بما فی یده ممّا هو فی ید اللَّه تعالی، مع أنّ ما فی یده معرض للتلف و الهلاک و ما فی ید اللَّه مصون من کلّ آفة.
الترجمة:
فرمود: ایمان بنده درست نباشد تا بدانچه در دست خدا است اعتماد بیشتر داشته باشد از آنچه در دست خود اوست.
گر نباشد بنده ای را اعتماد بر رسید رزق از ربّ العباد
بیشتر از آنچه در دستش بود متصف بر صدق ایمان کی شود
