[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): لَا یَصْدُقُ إِیمَانُ عَبْدٍ، حَتَّی یَکُونَ بمَا فِی یَد اللَّهِ، أَوْثَقَ مِنْهُ بمَا فِی یَده.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «لَا یَصْدُقُ إِیمَانُ عَبْدٍ- حَتَّی یَکُونَ بمَا فِی یَد اللَّهِ- أَوْثَقَ مِنْهُ بمَا فِی یَدهِ»:
درستی ایمان و اعتقاد به چیزی همان یقین نسبت به آن چیز و کمال یقین است. و از نشانه های کمال یقین، خوشبینی به خدا و توکّل بر اوست به حدّی که بر آنچه نزد خداست مطمئنتر باشد تا بر آنچه که نزد خود اوست. از آن رو که ایمان و اعتقاد او به رسیدن روزی از جانب خدا و اطمینان به آن، بیشتر است از قطع و اطمینان او به آنچه در دست خودش می باشد چون این در معرض تلف و ناپایدار است. و این حالت مرتبه عالی از مراتب توکّل است.
