[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ الْمِسْکِینَ رَسُولُ اللَّهِ، فَمَنْ مَنَعَهُ فَقَدْ مَنَعَ اللَّهَ وَ مَنْ أَعْطَاهُ فَقَدْ أَعْطَی اللَّهَ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص89
ان المسکین، رسول الله، فمن منعه فقد منع الله، و من اعطاه فقد اعطی الله. «مسکین، رسول و فرستاده خداوند است، هر کس او را محروم کند، خدا را محروم کرده است و هر کس به او ببخشد، خدا را سپاس داشته است.»
این سخن تشویق به پرداخت صدقه است و پیش از این به تفصیل درباره اش سخن گفتیم. در حدیث مرفوع آمده است: «از آتش بترسید هر چند به صدقه دادن به نیم خرمایی، و اگر نداشتید، سخن پسندیده گویید.» و پیامبر فرموده است: «اگر گدایی را نومید برگردانند، فرشتگان تا هفت روز بر آن خانه آمد و شد ندارند.»
رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم دو کار خویش را به کسی وانمی گذاشت یکی فراهم ساختن آب برای وضوی نیم شب خویش که روی ظرف را هم می پوشاند و دیگری پرداخت صدقه به مسکین که به دست خود انجام می داد.
