[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ الْمِسْکِینَ رَسُولُ اللَّهِ، فَمَنْ مَنَعَهُ فَقَدْ مَنَعَ اللَّهَ وَ مَنْ أَعْطَاهُ فَقَدْ أَعْطَی اللَّهَ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 394
الثالثة و التسعون بعد المائتین من حکمه علیه السّلام:
(293) و قال علیه السّلام: إنّ المسکین رسول اللَّه، فمن منعه فقد منع اللَّه، و من أعطاه فقد أعطی اللَّه. (82234- 82217)
اللغة:
(المسکین) ج: مساکین: الّذی لا شیء له، الّذی لا شیء له یکفی عیاله الذلیل المقهور- المنجد-.
المعنی:
(المسکین) هو المحتاج إلی قوته أو قوت عیاله، فیستحقّ الصّدقة الواجبة منها و المندوبة، فاذا سأل الحاجة فکأنّه مبعوث من جانب اللَّه، فمن أعطاه فقد أعطی اللَّه کما ورد: أنّ الصّدقة تقع من ید المعطی فی ید اللَّه.
الترجمة:
فرمود: مسکین فرستاده خدا است، هر کس دریغش دارد از خدا دریغ داشته و هر کس باو بخشد بخدا بخشیده.
فرستاده حق بود مستمند چو آید برت برخورش بی گزند
دریغ از وی آمد دریغ از خدا عطا بر وی آمد عطا بر خدا
