[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَا أَهَمَّنِی ذَنْبٌ أُمْهِلْتُ بَعْدَهُ، حَتَّی أُصَلِّیَ رَکْعَتَیْنِ وَ أَسْأَلَ اللَّهَ الْعَافِیَةَ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص87
ما اهمّنی امر امهلت بعده حتی اصلّی رکعتین و أسأل الله العافیة. «کاری - گناهی- که پس از آن مهلت داده شوم که دو رکعت نماز بگزارم و از خداوند عافیت بطلبم مرا اندوهگین نمی سازد.»
این سخن گشایشی برای باب توبه و تعلیم به اهتمام بر آن است و معنی آن این است که گناهی که بلافاصله پس از آن مرگ نباشد، جای آن دارد که آدمی امید خود را از عفو و آمرزش قطع نکند و با نمازگزاردن و استغفار تصمیم بگیرد به آن برنگردد و از خداوند عافیت از گناه و عصمت از معاصی را مسألت کند.
