[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام) [عِنْدَ وقُوُفِهِ] عَلَی قَبْرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله) سَاعَةَ دَفْنِهِ: إِنَّ الصَّبْرَ لَجَمِیلٌ إِلَّا عَنْکَ، وَ إِنَّ الْجَزَعَ لَقَبیحٌ إِلَّا عَلَیْکَ؛ وَ إِنَّ الْمُصَابَ بکَ لَجَلِیلٌ، وَ إِنَّهُ قَبْلَکَ وَ بَعْدَکَ لَجَلَلٌ.[/hadith]
امام (ع) هنگامی که پیامبر را دفن کردند، بر مزار آن بزرگوار فرمود: «إِنَّ الصَّبْرَ لَجَمِیلٌ إِلَّا عَنْکَ- وَ إِنَّ الْجَزَعَ لَقَبیحٌ إِلَّا عَلَیْکَ- وَ إِنَّ الْمُصَابَ بکَ لَجَلِیلٌ وَ إِنَّهُ قَبْلَکَ وَ بَعْدَکَ لَجَلَلٌ»:
این سخن که صبر در مصیبت آن بزرگوار ناپسند و بی تابی در مورد او، بد نیست، برای آن است که او اصل و پیشوای دیانت است، پس بی تابی در مصیبت او باعث ادامه یاد او، و یاد او باعث یادبود همیشگی اخلاق، سنّت و روش اوست، پس به این جهت، بی تابی ناروا نیست، و یا از آن رو که مصیبت وی مصیبتی بزرگ و او مهمترین چیزی است که از دست رفته است بنا بر این بی تابی برای او خوب است و امّا صبر، چون به معنی فراموشی و از خاطر بردن اوست، پس از این رو ناپسند است. و امام (ع) از جهتی فضیلت را ناپسند و از جهتی رذیلت را نیکو دانسته است. و بدیهی است که مصیبتی که وارد شده بود بزرگتر از مصیبتهایی بود که از شخص دیگری می رسید، زیرا هر مصیبتی چه از افراد قبل یا بعد از او، نسبت به آن، سهل و آسان است.
بعضی گفته اند: مقصود امام (ع) آن است که مصیبت وارده قبلا بر مسلمانان به دلیل ترسشان بزرگ بوده است و پس از او نیز به دلیل بر هم خوردن امر مردم و امر دین با فقدان آن بزرگوار عظیم است. امّا معنای اوّلی روشنتر و بهتر است.
