[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): النَّاسُ فِی الدُّنْیَا عَامِلَانِ؛ عَامِلٌ عَمِلَ فِی الدُّنْیَا لِلدُّنْیَا، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْیَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ، یَخْشَی عَلَی مَنْ یَخْلُفُهُ [یُخَلِّفُ] الْفَقْرَ وَ یَأْمَنُهُ عَلَی نَفْسهِ، فَیُفْنِی عُمُرَهُ فِی مَنْفَعَةِ غَیْرِهِ؛ وَ عَامِلٌ عَمِلَ فِی الدُّنْیَا لِمَا بَعْدَهَا، فَجَاءَهُ الَّذی لَهُ مِنَ الدُّنْیَا بغَیْرِ عَمَلٍ، فَأَحْرَزَ الْحَظَّیْنِ مَعاً وَ مَلَکَ الدَّارَیْنِ جَمِیعاً، فَأَصْبَحَ وَجِیهاً عِنْدَ اللَّهِ، لَا یَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَیَمْنَعُهُ [فَیَمْنَعَهُ].[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص67
الناس فی الدنیا عاملان: عامل فی الدنیا للدنیا، قد شغلته دنیاه عن آخرته، یخشی علی من یخلف الفقر، و یأمنه علی نفسه، فیفنی عمره فی منفعة غیره. و عامل عمل فی الدنیا لما بعدها، فجاءه الذی له من الدنیا بغیر عمل فاحرز الحظّین معا، و ملک الدارین جمیعا، فاصبح وجیها عند الله، لا یسأل الله حاجة فیمنعه.
«مردم دنیا در کار دنیا دو گونه اند: یکی که در دنیا فقط برای دنیا کار می کند و دنیا او را از آخرتش باز می دارد و بر بازماندگانش از درویشی بیم دارد و خود را از آن در امان می پندارد و عمر خود را در منفعت دیگری نابود می سازد. دیگر آنکه در دنیا برای پس از دنیا کار می کند و آنچه از دنیا که برای او باشد بدون کار به او می رسد و هر دو بهره را به دست می آورد و صاحب هر دو جهان و در پیشگاه خداوند آبرومند می شود و از خداوند هیچ نیازی مسألت نمی کند مگر آنکه خداوندش از آن باز نمی دارد.»
