[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الْوَفَاءُ لِأَهْلِ الْغَدْرِ، غَدْرٌ عِنْدَ اللَّهِ؛ وَ الْغَدْرُ بأَهْلِ الْغَدْرِ، وَفَاءٌ عِنْدَ اللَّهِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «الْوَفَاءُ لِأَهْلِ الْغَدْرِ غَدْرٌ عِنْدَ اللَّهِ- وَ الْغَدْرُ بأَهْلِ الْغَدْرِ وَفَاءٌ عِنْدَ اللَّهِ»:
توضیح این که از جمله عهد و پیمانهای الهی در دستورات دینی اش، بی وفایی نسبت به فریبکاران به هنگام فریبکاری آنهاست به دلیل قول خدای تعالی: «... وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِیَانَةً فَانْبذْ إِلَیْهِمْ عَلَی سَوَاءٍ...» بعضی گفته اند: این آیه در باره یهود بنی قینقاع نازل شده است که با پیامبر (ص) عهدی بسته بودند و تصمیم بر پیمان شکنی داشتند که خداوند، پیامبر (ص) را خبر داد و دستور داد تا با آنان بجنگد و به جهت پیمان شکنی آنها را مجازات کند، زیرا وفاداری نسبت به آنان، بی وفایی نسبت به پیمان با خدا بود. و فریبکاری و بی وفایی نسبت به آنها -وقتی که فریبکاری کنند- وفاداری نسبت به پیمان الهی است.
