[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَرَارَةُ الدُّنْیَا
،
حَلَاوَةُ الْآخِرَةِ؛ وَ حَلَاوَةُ الدُّنْیَا، مَرَارَةُ الْآخِرَةِ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی) ؛ ج 21 ؛ ص317
الحادیة و الاربعون بعد المائتین من حکمه علیه السّلام:
(241) و قال علیه السّلام: مرارة الدّنیا حلاوة الاخرة، و حلاوة الدّنیا مرارة الاخرة. (79840- 79829)
المعنی:
الدّنیا لکلّ أحد نیل ما یشتهیه ممّا یوافق هواه و مجانبة ما یبغضه ممّا یخالف هواه، فالدّنیا لمن تیسّر له حلوة فی مذاقه، و من سلک طریق الاخرة و طلب الفوز بسعادتها لا بدّ له من مفارقة الدّنیا أی مخالفة ما یهواه، فیحسّ المرارة من هذه المفارقة لأنّ طلب الاخرة یلازم الرّیاضة عقلا و الانقیاد لأوامر اللَّه و رسله و الأئمة شرعا، و یستلزم ذلک ترک الهوی و المفارقة عن لذات الدّنیا حتّی یوصل إلی حلاوة الاخرة.
الترجمة:
فرمود: تلخ کامی دنیا شیرین کامی آخرتست، و شیرین کامی دنیا تلخ کامی آخرت.
تلخ کامی اندر این دنیای زشت هست شیرین کامیت اندر بهشت
ور تو شیرین کام از این دنیا شدی تلخ کام عالم عقبی شدی
