[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ لِلَّهِ [تَعَالَی] فِی کُلِّ نِعْمَةٍ حَقّاً؛ فَمَنْ أَدَّاهُ زَادَهُ مِنْهَا، وَ مَنْ قَصَّرَ فِیهِ خَاطَرَ بزَوَالِ نِعْمَتِهِ.[/hadith]
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 312
الرابعة و الثلاثون بعد المائتین من حکمه علیه السّلام:
(234) و قال علیه السّلام: إنّ للّه تعالی فی کلّ نعمة حقّا، فمن أدّاه زاده منها، و من قصّر فیه [عنه ] خاطر بزوال نعمته. (79771- 79752)
المعنی:
حقیقة شکر النعمة أداء حقّها الإلهی، فمن الحقوق الالهیّة فی نعمه ما تقرّر حقّه بحدود معیّنة کالحقوق الزکویّة و الأخماس فی مواردها المفروضة و المندوبة و منها ما ندب إلیه علی وجه الاطلاق کالحثّ علی نشر العلم و المعرفة، و إعانة الضعیف و المستغیث، و برّ الوالدین و صلة الرحم و نحوها.
فاذا کان أداء الحقّ شکرا فیوجب مزید النعمة و یکون ترک أدائه من أقبح الکفران الموجب لخطر الزوال.
الترجمة:
فرمود: راستی که برای خداوند در هر نعمتی حقّی است، هر که آنرا بپردازد خداوند بر آن نعمتش بیفزاید، و هر که در أداء آن حق کوتاهی کند در خطر زوال نعمت قرار دارد.
هر آن نعمت که بخشیدت خداوند در آن حقّی است با تو جفت و پیوند
اگر پرداختی حقش فزاید و گر نه خود زوال نعمت آید
