[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ لِلَّهِ [تَعَالَی] فِی کُلِّ نِعْمَةٍ حَقّاً؛ فَمَنْ أَدَّاهُ زَادَهُ مِنْهَا، وَ مَنْ قَصَّرَ فِیهِ خَاطَرَ بزَوَالِ نِعْمَتِهِ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 8، ص 39
انّ للّه تعالی فی کل نعمة حقا، فمن اداه زاده منها، و من قصّر فیه خاطر بزوال نعمته. «همانا خداوند متعال را در هر نعمتی حقی است، هر کس آن را ادا کند، خداوند آن نعمت بر او افزون فرماید و هر کس در آن کوتاهی کند به زوال نعمت در خطر افتد.»
در این باره در گذشته سخن گفته شد، در خبر هم آمده است به هر کس نعمتی داده شود و با یاری درمانده و برآوردن نیاز و کشف ستم، حق آن را بپردازد، نعمتش سزاوار دوام است و هر کس کوتاهی کند، عمر نعمتش کوتاه می شود.
