[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): شَارِکُوا الَّذی قَدْ أَقْبَلَ عَلَیْهِ الرِّزْقُ، فَإِنَّهُ أَخْلَقُ لِلْغِنَی وَ أَجْدَرُ بإِقْبَالِ الْحَظِّ عَلَیْهِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «شَارِکُوا الَّذی قَدْ أَقْبَلَ عَلَیْهِ الرِّزْقُ- فَإِنَّهُ أَخْلَقُ لِلْغِنَی وَ أَجْدَرُ بإِقْبَالِ الْحَظِّ»:
چون روآوردن روزی به فراهم آمدن اسباب برای کسی که روزیش زیاد گردیده، بستگی دارد. شرکت با وی موجب برخورداری از بخت شریک و روآوردن روزی با شرکت وی است، امام (ع) به وسیله قیاس مضمری بر این عمل وادار کرده است که مقدمه صغرایش: «فانّه...» است و ضمیر در «انّه» به مصدر (مشارکت) که از «شارکوا» استفاده می شود، برمی گردد، و مقدّمه کبرای آن چنین است: و هر چه چنین باشد انجامش سودمند است.
