[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): مَا شَکَکْتُ فِی الْحَقِّ مُذْ
[مُنْذُ]
أُرِیتُهُ.[/hadith]
الخامسة و السبعون بعد المائة من حکمه علیه السّلام:
(175) و قال علیه السّلام: ما شککت فی الحقّ مذ أریته. (78433- 78425)
الاعراب:
اریته مبنیّ للمفعول من أری یری، و الضمیر الأول نائب الفاعل و الهاء مفعوله الثانی أی ابصرت به.
المعنی:
تشبیه [ما شککت فی الحقّ مذ أریته ] درک الحقّ و اتّباعه تارة یکون بالتقلید، و تارة بالدّلیل القابل للتشکیک و تارة بالوجدان و الشهود الّذی یعبّر عنه بالرؤیة و الابصار علی نحو المجاز کقوله
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 259
علیه السّلام فی جواب من سأله هل رأیت ربّک: «کیف أعبد ربّا لم أره» تشبیها للرؤیة الوجدانی و القلبی برؤیة العین الجسمی.
فالمقصود أنی أدرکت و لمست الحق بالوجدان و المشاهدة القلبیّة کأنّی رأیته ببصری و لا مجال للشک فی ایمانی، و قد ورد فی الحدیث عن النبی صلّی اللَّه علیه و آله «یا علی لا ترجع کافرا بعد ایمان، و لا زانیا بعد إحصان» و هذا کنایة عن عصمته اللّازمة لامامته علیه السّلام
الترجمة:
فرمود: از گاهی که حق را بچشم من نمودند شکّی در آن بمن عارض نشده.
تا که دیدم حق بچشم خود عیان شک نیامد در دلم از بهر آن
