[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 7، ص367
المرء مخبوء تحت لسانه. «مرد پنهان شده زیر زبان خود است».
ابن ابی الحدید می گوید: گر چه این معنی مکرر آمده است ولی این سخن را نظیری در ایجاز و دلالت بر معنی نیست و از سخنان کم نظیر آن حضرت است. او یکی دو لطیفه هم نقل کرده است که ترجمه آن خالی از لطف نیست. گوید: مردی به عربی صحرا نشین گفت: فکر می کنی من چگونه خواهم مرد؟ گفت: به خواست خداوند بر دار کشیده می شوی.
مسلمة بن عبد الملک لشکر را سان می دید، از مردی پرسید نامت چیست؟ گفت: عبد الله و کلمه عبد را با کسره تلفظ کرد. مسلمه پرسید پسر کیستی؟ گفت: پسر عبد الله و کلمه عبد را با فتحه تلفظ کرد. مسلمه فرمان داد او را تازیانه بزنند و آن مرد شروع به گفتن سبحان الله کرد و سبحان را با ضمه نون تلفظ کرد. مسلمه گفت: رهایش کنید که سرشت او با غلط و اشتباه آمیخته است و اگر قرار بود اشتباه را رها کند هنگامی که زیر ضربه های تازیانه بود، رها می کرد.
