[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: «الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ»:
یعنی حالت شخص در سخن نگفتن او پنهان می ماند، بنا بر این مضاف [حال] به دلیل روشن بودنش حذف شده است و زیر زبانش، کنایه از سکوت و خاموشی است. توضیح آن که ارزش آدمی به مقدار عقل اوست، و مقدار عقل از ارزش سخن گفتن و کلام شخص به دست می آید چون سخن است که دلیل عقل می باشد. پس اگر همچون حکما و دانایان سخن گفت، روشن می شود که او هم داناست و اگر همچون نادانان سخن گفت معلوم می شود که از آن قبیل است و ما بین این دو مرتبه مراتب نسبی وجود دارد.
