[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): یَنْزلُ الصَّبْرُ عَلَی قَدْرِ الْمُصِیبَةِ، وَ مَنْ ضَرَبَ یَدَهُ عَلَی فَخِذهِ عِنْدَ مُصِیبَتِهِ، حَبطَ [أَجْرُهُ] عَمَلُهُ.[/hadith]
جلوه تاریخ درشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 7، ص360
ینزل الصبر علی قدر المصیبة، و من ضرب یده علی فخذه عند مصیبة حبط اجره. «شکیبایی به اندازه مصیبت فرود آید و آن کس که به هنگام مصیبت دست بر رانش زند، مزدش نابود شود.» در باره شکیبایی سخن به تفصیل گفته شد.
از سخنان امیر المؤمنین علیه السّلام است که به هنگام تسلیت دادن می فرموده است: بر شما باد به شکیبایی که دور اندیش به آن دست می یازد و بی تاب هم سر انجام آن را می پذیرد.
ابو خراش هذلی در مصیبت برادر خود عروه چنین سروده است: «معشوقه می گوید پس از مرگ عروه هم او را سرگرم لهو می بینم و حال آنکه اگر بدانی این سوگی بزرگ است، مپندار که من عهد عروه را به فراموشی سپرده ام ولی ای امیمه شکیبایی من پسندیده است.»
