[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): یَنْزلُ الصَّبْرُ عَلَی قَدْرِ الْمُصِیبَةِ، وَ مَنْ ضَرَبَ یَدَهُ عَلَی فَخِذهِ عِنْدَ مُصِیبَتِهِ، حَبطَ [أَجْرُهُ] عَمَلُهُ.[/hadith]
امام (ع) فرمود: یَنْزلُ الصَّبْرُ عَلَی قَدْرِ الْمُصِیبَةِ- وَ مَنْ ضَرَبَ یَدَهُ عَلَی فَخِذهِ عِنْدَ مُصِیبَتِهِ حَبطَ أَجْرُهُ»:
خداوند برای شکیبایی انسان در مقابل مصیبت، نیرو و استعدادی در او نهاده است، پس هر کس استعداد کامل داشته باشد این مقدار از شکیبایی از طرف خداوند به او افاضه می گردد، و کسی که استعداد این فضیلت را کمتر داشته باشد بلکه ضد آن یعنی بی تابی را پیشه کند اجر و پاداشی را که در برابر صبر و شکیبایی مقرر شده از دست داده است.
امام (ع) آن چیزی را که به طور معمول لازمه بی تابی است یعنی زدن دستها بر روی زانوها، کنایه از بی تابی آورده است. و بعضی گفته اند، بلکه اجر و پاداش قبلی این شخص از بین می رود، زیرا شدّت بی تابی باعث قضای ناگوار الهی و غضب او، و بی توجهی به مصیبت سبب اجری است که به بردباران وعده داده شده، و این خود انگیزه برای از بین رفتن حسنات از لوح دل و نابودی آنچه لازمه صبر یعنی اجر و پاداش اخروی است.
