[hadith]وَ قَالَ (علیه السلام): طُوبَی لِمَنْ ذَلَّ فِی نَفْسهِ، وَ طَابَ کَسْبُهُ، وَ صَلَحَتْ سَرِیرَتُهُ، وَ حَسُنَتْ خَلِیقَتُهُ، وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ، وَ أَمْسَکَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ، وَ عَزَلَ عَنِ النَّاس شَرَّهُ، وَ وَسعَتْهُ السُّنَّةُ، وَ لَمْ یُنْسَبْ إلَی الْبدْعَةِ.
[قال الرضی رحمه الله تعالی أقول و من الناس من ینسب هذا الکلام إلی رسول الله (صلی الله علیه وآله) و کذلک الذی قبله].[/hadith]
«طُوبَی لِمَنْ ذَلَّ فِی نَفْسهِ وَ طَابَ کَسْبُهُ- وَ صَلَحَتْ سَرِیرَتُهُ وَ حَسُنَتْ خَلِیقَتُهُ- وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ وَ أَمْسَکَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ- وَ وَسعَتْهُ السُّنَّةُ وَ لَمْ یُنْسَبْ إِلَی بدْعَةٍ»:
عبارت «طوبی...» وادار ساختن بر آراستگی به فضایل یاد شده است، یعنی خوشا به حال او، و این حالت در حقیقت حالت خوبی است برای اولیای خدا در آخرت، یعنی همان حالت خوشی و لذّت جاوید.
امام (ع) هشت فضیلت را برشمرده است:
1- خوار ساختن نفس در برابر خدا به دلیل نیاز و حاجتی که به او دارد و همچنین توجه به سرانجام کار و عالم آخرت.
2- کسب حلال، از راه درستی که شایسته است.
3- نیت پاک برای خدا و پاک داشتن درون از نیتهای فاسد در رفتار با مردم.
4- خوش خویی و آراستگی به فضایل اخلاقی.
5- انفاق مالی که از حد نیاز بیشتر است در راهی شایسته از راههای نزدیکی به خدا، و این همان فضیلت بخشندگی است.
6- خودداری از پرگویی یعنی پرهیز از سخن گفتن زیاد بر آنچه که شایسته است، یعنی خاموشی در جای خود.
7- دور داشتن بدی و شرارت از مردم که همان عدالت و یا لازمه عدالت است.
8- پایبندی به سنّت خدا و پیامبر (ص) و فاصله نگرفتن از آنها به طرف آنچه که بدعت در دین و ناشایست است.
