[hadith]وَ مَدَحَهُ قَوْمٌ فِی وَجْهِهِ، فَقَالَ (علیه السلام): اللَّهُمَّ إِنَّکَ أَعْلَمُ بی مِنْ نَفْسی، وَ أَنَا أَعْلَمُ بنَفْسی مِنْهُمْ؛ اللَّهُمَّ [اجْعَلْنِی] اجْعَلْنَا خَیْراً مِمَّا یَظُنُّونَ، وَ اغْفِرْ [لِی] لَنَا مَا لَا یَعْلَمُونَ.[/hadith]
الخامسة و التسعون من حکمه علیه السّلام:
(95) و مدحه قوم فی وجهه فقال علیه السّلام: أللّهمّ إنّک أعلم بی من نفسی، و أنا أعلم بنفسی منهم، أللّهمّ اجعلنا خیرا ممّا یظنّون، و اغفر لنا ما لا یعلمون. (75765- 75735)
منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة (خوئی)، ج 21، ص: 148
المعنی:
کلامه علیه السّلام هذا إظهار کراهة عن مدحهم فی وجهه و إعلام خضوع من شخصه لکسر سورة العجب الّذی یعرض غالبا لمن وقف هذا المقام لدی جمهور الأنام و تعلیم للعموم تجاه هذا المدح المسموم و إن کان علیه السّلام معصوما من الذنوب و مبرّی من العیوب، علی أنّ العارف فی مقام یعدّ کلّ توجّه إلی غیر الحق کذنب یستغفر منه و یتوب عنه.
الترجمة:
مردمی روی در روی او را ستودند، فرمود: بار خدایا تو بمن از خودم داناتری و من بخود از اینان داناترم، بار خدایا مرا بهتر از آن کن که پندارند، و بیامرز برای ماها آنچه را در نهانست و نمی دانند.
روبرو مدح علی را گفتند در ستایش در معنی سفتند
گفت یا رب تو بمن داناتر از خودم هستی و من خود بهتر
از همه عالم نفس خویشم بهر خود حازم و دور اندیشم
در گذر ز آنچه نمی دانندش در نهانست و نپندارندش
