[quran]أَوْ یَذَّکَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّکْرَی[/quran]
سوره عبس، آیه 4
فایلهای ضمیمه
مطالب مرتبط
قرآن
یا یاد پذیرد، پس یادواره سودش دهد.
قرآن
یا پند گیرد و آن پند سودش دهد.
قرآن
یا یادآور شود پس سود دهدش یادآوردن
قرآن
یا پندگیرد و پندش سود بخشد
قرآن
یا این که پند گیرد و اندرز بدو سود برساند. [[«یَذَّکَّرُ»: متّعظ شود. پندپذیر گردد. «فَتَنفَعَهُ»: فعل (تَنفَعَ) منصوب به (أَنْ) مقدّر بعد از فاء سببیّه است و جواب (لَعَلَّ) است (نگا: غافر / 37). «الذّکْری»: (نگا: انعام / 69 و 90، اعراف / 2، هود / 114 و 120).]]
قرآن
یا (به تعلیم رسول) به یاد خدا آید و ذکر حق او را سودمند افتد. (مراد عبد اللّه مکتوم است که چون حضور رسول برای تعلیم قرآن آمد جمعی از اکابر کفار قریش نزد حضرت بودند، حضرت از حرص بر ایمان و هدایت آنها به او توجه کامل نکرد و به صحبت مشغول بود و مرد متشخصی از امویان بر آن نابینا ترشرویی و اظهار انزجار ن
قرآن
یا پند گیرد و آن پند سودش بخشد.
قرآن
یا پند پذیرد و اندرز سودش دهد.
قرآن
یا پند گیرد و آن پند سودش دهد
قرآن
یا متذکّر [حقایق] گردد و آن تذکر او را سود دهد؛
قرآن
یا متذکّر گردد و این تذکّر به حال او مفید باشد!
قرآن
یا پند گیرد و پند تو سودمندش افتد.