[hadith]سَمِعْتُ جابرَ بْنَ عَبْد اللهِ الْأَنْصارِیِّ یَقُولُ:
مَرَّ رَسُولُ اللهِِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ برَجُلٍ مَصْرُوعٍ... فَقالَ: ما هذا بمَجْنُونٍ، أَلا أُخْبرُکُمْ بالْمَجْنُونِ حَقَّ الْمَجْنُونِ؟... قالَ: إِنَّ الْمَجْنُونَ حَقَّ الْمَجْنُونِ الْمُتَبَخْتِرُ فِی مَشْیَتِهِ، النّاظِرُ فِی عِطْفَیْهِ الْمُحَرِّکُ جَنْبَیْهِ بمَنْکَبَیْهِ فَذاکَ الْمَجْنُونُ وَ هذَا الْمُبْتَلی.[/hadith]
ترجمه
از جابر بن عبد الله انصاری شنیدم که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله به مردی مبتلا به صرع برخورد... فرمود: این دیوانه نیست؛ آیا شما را از دیوانه حقیقی آگاه نسازم؟... فرمود: دیوانه حقیقی کسی است که از خودپسندی با ناز و تکبر روی زمین گام بردارد و با گوشه چشم به چپ و راست خود بنگرد و پهلو و شانه بجنباند (کنایه از غرور). او دیوانه است و این بیمار.