جابر بن عبدالله انصاری می گوید: ما در کنار خانه خدا در خدمت پیغمبر اکرم(ص) نشسته بودیم که علی(ع) به سوی ما آمد. هنگامی که چشم پیامبر(ص) به او افتاد فرمود: برادرم به سراغ شما می آید. سپس رو به کعبه کرد و فرمود: به خدای این کعبه سوگند، این مرد و شیعیانش در قیامت رستگاراند. سپس رو به ما کرد و فرمود: او پیش از همه شما به خدا ایمان آورد، قیام او به فرمان خدا، بیشتر از همه شماست. وفایش به عهد الهی از همه بیشتر، قضاوتش به حکم خدا افزون تر، مساواتش در تقسیم بیت المال از همه زیادتر، عدالتش درباره رعیت از همه فزون تر و مقامش نزد خدا از همه بالاتر است. جابر گفت: در اینجا این آیه نازل شد: «إنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ؛ کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام دادند، ایشان بهترین موجوداتند.» (بینه: 7) پس از آن، هنگامی که علی(ع) می آمد اصحاب پیامبر(ص) می گفتند: بهترین بنده خدا، پس از رسول خدا آمد.(1)