از نامه های آن حضرت علیه السّلام است از مدینه به معاویه در ابتدائی که مردم با آن بزرگوار بیعت کردند (حضرت او و یارانش را به بیعت نمودن خود امر می فرماید) و این نامه را (ابو عبد اللّه محمّد ابن عمر) واقدیّ (که از علمای بزرگ و شیعی مذهب و از اهل مدینه منوّره بوده و در بغداد به سال دویست و هفت هجریّ از دنیا رحلت نموده، و واقد نام جدّش می باشد) در کتاب جمل بیان کرده است:
از بنده خدا علیّ امیر المؤمنین بمعاویة ابن ابی سفیان: پس از حمد خدا و درود بر پیغمبر اکرم، بعذر من در (باره مماشات و سهل انگاری با) شما آگاهی و دوری کردنم را از (دعوت) شما (پیش از این به بیعت با من) میدانی تا اینکه واقع شد آنچه (کشته شدن عثمان یا واقعه های دیگر پیش از آن) که چاره ای نداشت و جلوگیری برای آن نبود، و داستان دراز و سخن بسیار (گفتن آنها را مجال نیست، یا چشم پوشی از آن سزاوار) است، و گذشت آنچه گذشت، و آمد آنچه آمد (دوره خلفای پیش گذشت و روزگار خلافت بحقّ رسید)
پس از کسانیکه نزد تو هستند (برایم) بیعت بگیر و خود در گروهی از یارانت به نزد من بیا، و درود بر شایسته آن.