از نامه های آن حضرت است به عبد اللّه بن عباس که پیش از این به صورتی دیگر آمده است:
اما بعد، آدمی از رسیدن به چیزی که از او فوت نمی شد خوشحال می گردد، و از فوت چیزی که نصیب او نمی گشت اندوهناک می شود (این خوشحالی و اندوه بیجاست).
برترین برنامه از دنیایت نزد تو رسیدن به کامیابی یا به کار بردن خشم و غضب نباشد، باید بهترین کار نزد تو نابود کردن باطل یا زنده کردن حق باشد. باید خوشحالیت معطوف به چیزی شود که از پیش فرستاده ای، و اندوهت بر ثروتی که بعد از خود به جای می گذاری، و اندیشه ات متوجه جهان بعد از مرگ باشد.