از نامه های آن حضرت علیه السّلام است نیز به معاویه (که او را پند می دهد):
پس از ستایش خدا و درود بر حضرت مصطفی، دنیا (برای انسان) جای سرگرم کردن و بازداشتن است از غیرش (آخرت) و دنیا خواه از چیز دنیا بهره نمی برد مگر حرص و شیفتگیش بر آن افزون می گردد (هر چه بیابد بهره نبرده آرزوی بیشتر کند) و دنیا خواه بآنچه (کالای دنیا) که در آن یافته هرگز بی نیاز نگردد از آنچه (نعمتهای آخرت) را که از آن بدست نیاورده در صورتیکه پس از گرد آوردنش جدائی، و پس از استوار کردنش شکست و برهم ریختنی است،
و اگر از آنچه گذشته (از عمر خودت یا پیشآمدهای روزگار) پند گیری در باقی مانده خود را نگهداشته بهره مند خواهی شد، و درود بر آنکه شایسته است.