از نامه های آن حضرت علیه السَّلام است به بعضی از سرداران لشگر خود:
(عثمان ابن حنیف انصاریّ که از جانب امام علیه السَّلام حکمران بصره بوده، و شمّه ای از سرگذشت او در شرح خطبه یک صد و هفتاد و یکم گذشت، او را بجنگ با دشمن در صورت اطاعت نکردن از اوامر می فرماید):
پس (از آنکه اصحاب جمل «طلحه و زبیر و عائشه و پیروانشان» ببصره رسیده آماده جنگ شدند، عثمان ابن حنیف نامه ای بامام علیه السَّلام برای آگاه نمودن از منظور آنان نوشت، و جمله ای از نامه ای که حضرت در پاسخ او نوشت اینست:) اگر به سایه اطاعت و فرمانبرداری برگشتند (دست از تباهکاری کشیده خواستار آسایش شدند) آن همان است که ما دوست می داریم، و اگر کارها ایشان را به دشمنی و نافرمانی کشاند (آماده جنگ شدند) پس با کمک کسیکه فرمان ترا می برد برخیز (جنگ کن) با کسیکه فرمانت را نمی برد، و با کسیکه پیرو تو می باشد بی نیاز باش از آنکه از یاری تو خودداری می نماید،
زیرا کسیکه بکاری مائل نباشد نبودنش بهتر از بودن و نشستنش سودمندتر از برخاستن است (چون شخص بی میل بکار که از روی اجبار اقدام نماید ممکن است راز خود را آشکار سازد و دیگران از او پیروی نموده از کار باز مانند).