از نامه های آن حضرت است به مردم کوفه زمانی که از مدینه به بصره می رفت:
از بنده خدا علی امیر المؤمنین به اهل کوفه، یاران بلند مقام و سروران عرب. اما بعد، شما را از وضع عثمان آگاه می کنم چنانکه شنیدنش چون دیدنش باشد: مردم از او عیب جویی کردند، و من فردی از مهاجران بودم که اکثرا از او می خواستم رضای مردم را جلب کند و کمتر در پی سرزنشش بودم. سبک ترین برنامه طلحه و زبیر در باره او تندروی، و نرم ترین کارشان فشار آوردن به او بود، عایشه هم به ناگهان در حق او خشم گرفت، آن گاه عده ای بر کشتن وی مهیّا شدند و او را کشتند، و مردم بدون اکراه و اجبار، بلکه از روی میل و اختیار با من بیعت کردند.
بدانید دار هجرت (مدینه) اهلش را برکند و اهلش هم از آن کنده شدند، مدینه چون جوشش دیگ به جوش آمد، و فتنه بر پا گشت. به سوی امیر خود بشتابید، و به جانب جهاد با دشمنان پیشدستی کنید، اگر خدا خواهد.