سخنی از آن حضرت (ع) به یاران خود سفارش می کند:
امر نماز را مراعات کنید و به حفظ آن بکوشید و بسیار به جای آورید و بدان به خدای تقرب جویید که نماز فریضه ای است بر مؤمنان که حتما باید در وقت خود آن را به جای آرند. آیا به پاسخ دوزخیان گوش فرا نمی دهید، در آن هنگام، که از ایشان می پرسند: «چه چیز شما را به جهنم کشاند گویند ما از نمازگزاران نبودیم.»
نماز گناهان را می ریزد، آنسان که برگ درختان می ریزد. و بند گناهان از گناهکاران می گشاید آنسان، که بند از کسی بگشایند. رسول الله (صلی الله علیه و آله) نماز را به چشمه آب گرم تشبیه کرده که بر در سرای کسی باشد و او هر روز و هر شب پنج بار خود را در آن بشوید. پس دیگر چرکی بر تن او باقی نمی ماند.
حق نماز را مردان مؤمنی شناخته اند که آنان را زیور متاعهای این جهانی، از نماز، به کار دیگر مشغول نمی دارد و نه فرزندانشان و اموالشان که نور دیدگان ایشان اند. خدای سبحان می فرماید: «مردانی که هیچ تجارت و خرید و فروختی از یاد خدا و نمازگزاردن و دادن زکات بازشان ندارد.»
پیامبر (صلی الله علیه و آله) با آنکه مژده بهشتش داده بودند، خود را برای نماز به رنج می افکند. زیرا، خدای سبحان گفته بود، که «کسان خود را به نماز فرمان ده و خود در آن کار پای بیفشر.» پیامبر کسان خود را به نماز فرمان می داد و خود در آن تحمل رنج می فرمود.
همچنین، زکات را با نماز سبب تقرب مسلمانان به خدا قرار داده است. هر کس زکات را به طیب خاطر و از روی خشنودی بدهد، کفاره گناهان او خواهد بود و نیز او را از آتش جهنم باز می دارد و حفظ می کند. پس کسی که زکات می دهد نباید همواره خاطر بدان گمارد و بر ادای آن افسوس خورد. زیرا هر کس زکات بدهد ولی نه به طیب خاطر و خشنودی دل، و از خدا امید داشته باشد که چیزی برتر از آنچه داده پاداش گیرد، چنین کسی که به سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله) جاهل است و در مزد زیان کرده است. عملش از دستش رفته و پشیمانی خواهد کشید.
همچنین است، ادای امانت. کسی که از امانت داران نباشد از رحمت حق نومید است. زیرا امانت به آسمانهای افراشته و زمین گسترانیده شده و کوههای بلند و استوار، که از آنها بلندتر و پهناورتر و فراتر و بزرگتر نبود، عرضه شد. بواقع، آسمان و زمین و کوه با وجود بلندی و پهناوری و قوت و ارجمندی از رفتن به زیر بار امانت امتناع کردند و از عقوبت پروردگار ترسیدند. آنها چیزی را دریافته بودند که موجودی ناتوان مانند انسان در نیافته بود. «او ستم پیشه و نادان بود.»
بر خدای، سبحانه و تعالی، آنچه بندگان در شب و روزشان به جای می آورند پوشیده نیست. بر خردترین اعمالشان آگاه است و به علم بر آنها احاطه دارد. اندامهایتان گواهان او هستند و اعضای بدنتان لشکرهای او و ضمایرتان جاسوسان او و اعمال نهانیتان بر او آشکار است.