امام علیه السّلام (در باره از دست دادن دوست) فرموده است:
هر گاه مؤمن برادر (دوست) خود را بخشم آورد (یا شرمنده گرداند) پس با او جدائی نموده است (خشم آوردن یا شرمنده ساختن سبب جدائی است.)
(سیّد رضیّ «رحمه اللّه» فرماید:) گفته میشود: «حشمه و أحشمه» هر گاه او را بخشم آورد، و گفته شده است: (بمعنی) او را شرمنده سازد، و «احتشمه» (یعنی) خشم یا شرمندگی را برای او خواهد و آن گمان بردن به جدائی او است).
در این هنگام که کار ما پایان می یابد با دست کشیدن از آنچه برگزیدیم از سخن امیر المؤمنین علیه السّلام خداوند سبحان را سپاس می گزاریم بآنچه بآن منّت نهاد از توفیق و جور شدن اسباب کار ما برای گرد آوردن آنچه پراکنده بود، و نزدیک گردانیدن آنچه دور بود از سخنان آن حضرت، و قصد داریم همانطور که در اوّل کتاب قرار گزاردیم ورقهای سفید چندی در آخر هر باب زیادة کنیم تا آنچه از دست رفته بگیریم و آنچه بدست آمده ملحق سازیم، و شاید سخنی که پنهان بوده برای ما آشکار شود، و پس از دوری بما برسد، و اسباب کار ما جور نشده است مگر بکمک و یاری خدا، باو توکّل و اعتماد می نماییم، و او ما را بس است و نیکو وکیل و یاوری است. و این کتاب در ماه رجب سال چهار صد از هجرت بپایان رسید، و خدا درود فرستد بر سیّد و آقای ما محمّد آخرین پیمبران و راهنمای بهترین راهها و بر آل او که (از هر عیب و نقص) پاک و پاکیزه اند و بر اصحاب و یارانش که ستارگان علم و دانشند.