شنید که عمار بن یاسر با مغیرة بن شعبه گفتگو می کند، آن حضرت به عمّار فرمود:

ای عمار، مغیرة را به حال خود واگذار. زیرا او از دین نگرفته، مگر همان که او را به دنیا نزدیک می کند. بعمد، حق را بر خود مشتبه ساخته تا برای خطاهای خود عذری بیاورد.