[و به عمار پسر یاسر فرمود، چون گفتگوی او را با مغیره پسر شعبه شنود.]:

عمار او را واگذار، چه او چیزی از دین بر نگرفته جز آنچه آدمی را به دنیا نزدیک کردن تواند، و به عمد خود را به شبهه ها در افکنده تا آن را عذرخواه خطاهای خود گرداند.